Waar het om gaat...
Het is maandagmiddag en ik zoek column-inspiratie. Nieuw tabblad, news.google.nl. ‘Homo’, typ ik, en een moment later vult een rijtje artikelen mijn beeldscherm. ‘Homo’s op Universiteit van Amsterdam willen aandacht’, lees ik. ‘Henk Krol is méér dan alleen homo’. Ik zucht. Is het weer komkommertijd?
Het woord ‘gay’ levert op Google 197 miljoen resultaten op. Het woord ‘homo’ 49 miljoen. ‘Hetero’ daarentegen is een veel minder populair woord... 7 miljoen resultaten. Hoe dat komt? Homo’s zijn, zelfs nu nog, nieuws. Als er in ‘Goede tijden, slechte tijden’ een homo voorkomt, is dat voorpaginanieuws in de Telegraaf en een hot item in RTL Boulevard. Waarom? En een of andere paus die roept dat homo’s zondaars zijn, is dat voorpaginawaardig? Dat roepen pausen toch al jaren?
Ik ontdekte dat ik bi was en ik schrok me kapot. Ik wilde het niet zijn. Ik wilde niet dat er over me gesproken zou worden als ‘dat meisje dat bi is’, en dat klasgenoten dan met ‘bah’ of ‘gátver’ reageerden. Ik wilde niet in hetzelfde hokje gestopt worden als Gerard Joling. Ik wilde niet halfnaakt dansen op een Amsterdamse gracht. Ik wilde niet.
Toen ik het mijn moeder vertelde, was ze bang dat ik een soort Gordon zou worden. Dat ik nu te pas en te onpas zou roepen wie ik al dan niet een lekker wijf vond en dat ik in een losbandig feestbeest zou veranderen. Want dat soort dingen ziet ze op televisie. Dat het homogeweld dit jaar weer is toegenomen en dat leerlingen van basisscholen liever geen homofiele leraar voor de klas willen hebben. Wie wenst dat z’n kind nou toe?
Soms heb ik het idee dat we de moraal van het verhaal kwijt zijn. Dat we vergeten zijn wat we nu eigenlijk écht willen en dat homo zijn níks te maken heeft met de UvA die geen boot wil financiëren. Of met wapperhandjes, of tuinbroeken. Waar het om gaat, lieve mensen, lieve media, is dat ik verliefd wil kunnen worden op wie ik verliefd word. Zónder dat dat bijzonder is.
Patricia Pos
Tags:
