Steeds als ik nieuwe mensen leer kennen, is het raak. Ik moet het ze vertellen. En ik weet niet hoe dat bij jullie zit... maar voor mij blijft het een stresspuntje. Niet dat ik er nachtenlang van wakker lig, maar wel dat ik even slik als blijkt dat een nieuwe collega spot met ‘vieze flikkers’. Ai, denk ik dan. Toch nog maar even zwijgen.

Vaak probeer ik mensen eerst een beetje ‘voor me te winnen’. Dat klinkt veel strategischer dan ik het bedoel, maar ik denk dat veel mensen zich er wel in herkennen. Ik ben best een aardig persoon, al zeg ik het zelf. Ik vraag hoe het gaat als iemand opvallend vrolijk of juist bloedchagrijnig is, zeg dat iemands haar leuk zit als dat het geval is en vraag naar iemands vader als diegene een week eerder vertelde dat hij ziek was. Dat gaat vanzelf, helemaal puur natuur, mijn aardigheid, maar handige bijkomstigheid is wel dat je er sympathie mee wint.

En dan, als ze inmiddels weten op welke school mijn zusje zit, hoe mijn hond blaft en dat mijn moeder snurkt als een dikke bouwvakker, begin ik erover. Bij de een iets voorzichtiger dan bij de ander. Soms zeg ik hoe irritant ik Gordon wel niet vind, of hoe grappig Claudia de Breij en dan stuur ik het gesprek zo naar mijn ‘bekentenis’. Als het een beschonken gesprek betreft, gooi ik er gewoon een ‘’Ik vind Pia Douwes toevallig best een lekker wijf’’ uit. Soms begin ik over een ex die een meisje is.

Hoe variabel mijn verteltactieken, zo divers zijn ook de reacties die ze uitlokken. Van trieste ogen alsof je net iets traumatisch tragisch verteld hebt tot ‘Wátte? Écht?’. Gelukkig zijn bijna alle reacties positief; dereactie waar je bang voor bent (agressie of afkeer) komt eigenlijk nooit. Vaak zijn mensen wel nieuwsgierig en willen ze er meteen álles van weten; wanneer je erachter kwam, of je dan ook vriendinnen (‘’Ik bedoel... vriendínnen’’) gehad hebt en hoe dat dan was. Dan is het helemaal niet ongemakkelijk en eigenlijk juist wel een opluchting.